صفحه اشعار اجتماعی و طنز نبراس میرابیان

نشـــنیده پند عاقـــل و دانا نمی شود

دخـــتر بــیا نـــصیحـت بابات گوش کن

صـــدها کـــتاب صحبت بابا نمی شود 

حجب وحیاست زینت زن پس نگاهدار

آن گوهری کـه سهل مـحیا نمی شود

غیر از خدا تو بـندگی هـیچ کـس نـکن

اربــاب، غـــیر ایــــزد یـــکتا نمی شود

ترک نماز ، تـــرک عــبودیت خداســت

جز با نــماز ،فاطـــمه ،زهرا نمی شود

بیخود نریز اشک خودت را به پای حرف

هر روضه ای که روضه ی آقانمی شود

کار خداست تیره وروشن چوروز وشب

با آب و رنــگ ســبزه حمیرا نمی شود

هـرگـز نـبـنـد دل بــه فـــریبائی کسی

یوسـف ببین که بخت زلیخا نمی شود

باحسن خلق کـار خودت را به پیش بر

این را بدان که کار به دعــوا نمی شود

جز با تلاش و کار به جائی نمی رسی

شیرین دهان به گـفتن حلوا نمی شود....

آبــــرو و عــزّت مــــن از دعـای مــــادر است

سر بلنــــدی دو عــــالم در رضای مادر است

این جهان راچیست جزخشکیّ و دریاودرخت

گرکه لطفی هست درآن از صفای مادر است 

کــار و بار و ملک دنیا جمله خوابست و خیال

بهتـــرین ســـرمایه ی عالم لـقای مادر است

هر که می خواهد بخواندشور و ماهور وحجاز

خـــــوشترین آواز عـــالم لای لای مادر است

چون مــوذن بانگ زد حـــیّ علی خــیر العمل

ســـجده گاه من فقط بر خاک پای مادر است

هر کسی را خوش نیامد معنی بیتی که رفت

هـــیچ داند جــــنت حق زیر پای مـــادر است

از چـــه رو دوران مـا هنگامه ی بی داد شد

قصه ی معشوق و عاشق ناگهان فریاد شد

آنــچه را اجـداد مـا کشتند با فـهم و شعـور

سوخت/خاکستر شدوخاکسترش بربادشد

قیس چـــون معشوق خود را دید یار دیگران

قــید مجنونی زد و در گــوشه ای معتاد شد

مــا کــه با شمشیر حـق کردیم فتح آندلس

پس چه شد تا بــوش آمــد حاکم بغداد شد

علت بد بختی ما جمله در یـک جمله است

هیچ مــی دانی چرا ؟ زیــــرا خدا از یاد شد

جمعه شخصی به خانه مهمان بود          مـــیزبانــــش ولـی پریــشان بود

هـــــیچ چــــــیزی نــــــبود در خـانه          مــــرد از دعوتـــش پـشیمان بود

زن نــگاهــش بـــه مــطبخ خـــالی           و زبــــانـــش ز غــــصه نـالان بود

مــرد بـر گرد خویــش مـــــی گردید           چــون پــرنـده ای کـــه زندان بود

زن کناری نشست و با خود گفت :           کاش امـــــــروز عــــید قربان بود

مــرد پرسید : ها ؟ جــــوابش داد :          پی مگیرش که جمله هذیان بود

یا علـــــی گفت پس زجا برخاست           چــون امـیدش به مرد مردان بود

رفــــــت انــــــدر اتاق دیــــــــــگر که           یــــک النگــو به گـنجه پنهان بود

مــــرد گفتش : خـــــدا بـــــــیامرزد            پــــــدرت را کــــه مرد میدان بود

پــــس الــــنگو گــرفـت و خارج شد            مــــرد درحـــالتی که خندان بود

لــــــیک درهــــای بــــسته ی بازار            بــر امـــیدش چو خـط بطلان بود  

دســـت خالی به خانه اش رو کرد            خانه گم کرده بس که حیران بود

زد کلـــیدش به خــــانه ی دگــــری            او نـــدانــــست مـــال جیران بود

تا کــــه فـــــهـمـیـد بـا تـعـجب دید             مــرد دزدی که تـــــوی دالان بود

دزد تـا او بــدیــد پـــــنـهـان شــــد             بــه خـیالش که صاحب خان بود

گــــفت : بـا دزد بــه کــــجا جـانــا             کـــــی بــلا از بـــلا گــــریزان بود

باعجعجب گفت پس تو هم دزدی             بــه خــــیالـــم که مرد دیوان بود

پاســــخش داد با صـــــدائی کـــه             مــثل رعــدی به وقت طوفان بود

دزد خـــــود تـــــوئــــی و بـــابـایت              کـه یــقین او رئـــیس دزدان بود

دزد افـــتــــاد پــــیش او بـــــرخاک              چون مریضی که فکر درمان بود

مــــن غــــلط کـــردم و پــشیمانم              همــه اش کارهای شیطان بود

مــــرد فـــکری بـه سر زدش یکدم              کــــه بـــه آن پـیشتاز رندان بود

گفت :یک شرط دارد این بخشش             عـفو بـی شــرط کار رحمان بود

از مــن ایــن قــطعه طــــلا بستان              مـــثل زرگـــر کــه توی دکان بود

صـــــد هــزار این طلا بــیـرزد لیک              بــــهر تـــو بـــه نـــیمی ازآن بود

دزد بــیــچـــاره هــم از او بــــخرید              چــون بــهای خــلاصی جان بود

بـــعد گفـتش : بـــرو ولــی این را               تـو بــدان سـرقت از گناهان بود

بـعـد هــم بـــرون شـــد از خــانـه               قــــــــصـد او خـــریــــدن نان بود

رفــــت امـا بـه سـر زدش یک دم               فـکـر بـکـری کــه کـار وجدان بود

راه کـــــج کـــــرد ســـوی امـنـیـه               چـون امیدش به دست آنان بود

شــرح داد و بــــگـفـت با غـــــصه               قـصـه اش را به آن که دربان بود

گـفـتـش : اینجا کـمی تامـل کن               چـاره ی تـو بــدست سروان بود

بــی تـامل بــه نـزد خود خواندش               آن رئیسی که تــوی بـنیان بود

چــــون درون اتـــــاق شــــد ناگـه               روحــــش از کــالــبـد گریزان بود

بـــــا تــــعــجــب بــدیـــد واویـــــلا                دزد آنــــجـــا جــناب سروان بود

ســـــاعــــتی بــــعد با تعجب دید               مـــــرد خـــود را درون زندان بود . . .   

 

 

بازمســـتان سـاز مـستی مـی زنند     هوشیاران جــــمله دستی می زنند

بر افق این سرخی خورشید نیست     آتــشی بـرمـلک هســـتی می زنند

ایـن عـــجب بــین عــابدان گاو را     حـرف از یـــکتا پرستی می زنند

مـردمـــــــان دروطــــن آواره را      مـثل حـــیوان چوبدسـتی می زنند

حق پرستان را ببین در گوشه ای     لاف حــق و حق پرستی می زنند

دسـته دسـته پـشت هـم آمـاده مرد     جمله حـرف از تنگدستی می زنند

چشمشان این جوی خون را دیده و    بـاز سـاز خـود پـرسـتی می زنند

                                                          . . .